Benliğini Arayan Çocuk

Ye­tiş­kin­ler İçin

Yazar :Vir­gi­nia M.Ax­li­ne

Ya­yı­ne­vi: Pa­na­ma Ya­yın­cı­lık

Vir­gi­nia M. Ax­li­ne bu ki­ta­bın­da duy­gu­sal ih­ti­yaç­la­rı ebe­veyn­le­ri ta­ra­fın­dan yok­sun bı­ra­kıl­mış bir ço­cu­ğun hi­ka­ye­si­ni an­la­tı­yor. Ki­tap­ta ana kah­ra­man 5 ya­şın­da­ki Dibs olay ör­gü­sü onun et­ra­fın­da dö­nü­yor. Dibs ve te­ra­pis­ti ara­sın­da geçen ko­nuş­ma­la­ra, sem­bo­lik oyun­la­ra, te­ra­pis­tin ebe­veyn­le ko­nuş­ma­la­rı­na yer ve­ri­li­yor. Dibs üstün ze­ka­lı de­ni­le­bi­le­cek dü­zey­de en­te­lek­tü­el be­ce­ri­le­ri ol­duk­ça ge­liş­miş bir çocuk. Dibs’in ebe­veyn­le­ri­ni ta­nı­ya­lım. Anne ba­şa­rı­lı bir cer­rah Dibs’e ha­mi­le ol­du­ğu­nu öğ­re­nin­ce işini üzü­le­rek bı­ra­kı­yor ve bun­dan do­la­yı ço­cu­ğu­nu suç­lu­yor. Baba ba­şa­rı­lı bir bilim in­sa­nı. Her iki ebe­veyn de aka­de­mik be­ce­ri­le­re ol­duk­ça önem ve­ri­yor. Dibs doğ­du­ğu evde her türlü maddi im­kan­la­ra sahip. Çeşit çeşit oyun­ca­ğı, müzik ka­set­le­ri, ki­tap­la­rı var ancak Dibs’in bu evde duy­gu­sal ih­ti­yaç­la­rı kar­şı­lan­mı­yor. Ko­şul­suz kabul, sevgi, saygı ih­ti­yaç­la­rın­dan yok­sun ka­lı­yor. Dibs kim­sey­le ko­nuş­mu­yor, tep­ki­de bu­lun­mu­yor, fark­lı duy­gu­la­nım­lar gös­ter­mi­yor ve ço­cuk­la­ra özgü dav­ra­nış bi­çim­le­rin­den fark­lı dav­ra­nı­yor. Anne ve ba­ba­sı onda zi­hin­sel bir engel ol­du­ğu­nu dü­şü­nü­yor­lar. Çe­şit­li test­ler yap­tı­rı­yor­lar ancak or­ga­nik bir prob­lem bu­lun­mu­yor. Ancak anne ve baba bu so­nuç­lar­dan pek tat­min ol­mu­yor­lar ço­cuk­ta bir “Bo­zuk­luk” ol­du­ğun­dan emin bir şe­kil­de dü­şün­me­ye devam edi­yor­lar. Dibs aynı za­man­da bir kreşe gi­di­yor. Ora­da­ki öğ­ret­men­le­ri de Dibs’te bir fark­lı­lık ol­du­ğu­nu dü­şü­nü­yor­lar ve bu ko­nu­da bir psi­ko­log­dan des­tek almak is­ti­yor­lar. İşte bu nok­ta­da Dibs’in en derin ya­ra­la­rı­na inil­di­ği te­ra­pi yol­cu­lu­ğu baş­lı­yor. Te­ra­pist Dibs’i ya­kın­dan ta­nı­dık­ça sez­gi­sel gü­cü­ne, ze­ka­sı­na, oto­kont­ro­lü­ne hay­ret­ler için­de ba­kı­yor. Dibs’in üstün ze­ka­lı ol­du­ğu­nu fark eder­ken dı­şa­rı­da bil­di­ği tüm be­ce­ri­le­ri giz­le­me­si onun hem müt­hiş bir oto­kont­ro­le sahip ol­du­ğu­nu hem de ya­ra­sı­nın çok derin ol­du­ğu­nu gös­te­ri­yor. Ebe­veyn­le­ri Dibs’i oda­sı­na ki­lit­li­yor, tep­ki­le­ri­ni kü­çüm­sü­yor, onu ol­du­ğu gibi kabul et­mi­yor ve sü­rek­li de­ğiş­tir­me­ye ça­ba­lı­yor. Dünya’ya ge­le­ce­ği ha­be­ri­ni al­dık­la­rın­dan beri ebe­veyn­le­ri onu is­te­mi­yor. Duy­gu­sal ve fi­zik­sel te­mas­tan yok­sun bı­ra­kı­lı­yor. İç dün­ya­sı­na yö­ne­li­yor ve sa­vun­ma bi­çi­mi ola­rak dış dün­ya­ya ken­di­si­ni ka­pa­tı­yor, ye­te­nek­le­ri­ni giz­li­yor. Dibs te­ra­pi­ler­de ya­şa­dı­ğı trav­ma­tik de­ne­yim­le­ri, his­set­ti­ği duygu yo­ğun­lu­ğu­nu sem­bo­lik bir bi­çim­de oyun­la­rı­na yan­sı­tı­yor. Dibs’in bu dı­şa­vu­rum­la­rı te­ra­pi­de ko­şul­suz sevgi, ko­şul­suz kabul, saygı ile öz­gür­ce ifade bu­lu­yor. Duygu, dü­şün­ce­le­ri ve dav­ra­nış­la­rın­da gözle gö­rü­lür bir de­ği­şim baş­lı­yor. Te­ra­pi­ler­de ço­cu­ğun öz­say­gı­sı ar­tı­yor, ya­şa­dı­ğı olay­la­ra anlam ge­ti­ri­yor ve sağ­lık­lı bir bü­tün­lük his­si­ne ka­vu­şu­yor. Aile de Dibs’teki de­ği­şim­le­ri gör­dük­çe ve te­ra­pist­le ko­nuş­tuk­ça tu­tum­la­rı­nı de­ğiş­ti­ri­yor ve ona daha ön­ce­den hiç yap­ma­dık­la­rı gibi sevgi ve an­la­yış­la, var­lı­ğı­nı tam bir ka­bul­le yak­la­şı­yor­lar. Bu ki­tap­ta; ko­şul­suz kabul, an­la­yış, saygı görme, ce­sa­ret­len­dir­me, onur­lu bir insan ola­rak is­ten­me, se­vil­me gibi en önem­li duy­gu­sal ih­ti­yaç­lar­dan bir ço­cu­ğun yok­sun kal­ma­sı­nın çocuk üze­rin­de ne gibi et­ki­le­re neden ola­bi­le­ce­ği­ni an­la­tı­yor. Bu duy­gu­sal ih­ti­yaç­lar­dan yok­sun kalan bir ço­cu­ğun nasıl bir ya­şan­tı sü­re­ce­ği­ni çar­pı­cı bir şe­kil­de göz­ler önüne se­ri­yor.

Psi­ko­log Asude Tabur




WhatsApp'ta Paylaş