FAR­KIN­DA­LIK NEDİR?

‘Far­kın­da­lık’ ba­sit­çe ifade etmek ge­re­kir­se, açık ve sevgi dolu bir tu­tum­la ya­şa­dı­ğı­mız anın için­de neler ol­du­ğu­nu bi­linç­li bir şe­kil­de an­la­ma ha­li­dir. Yar­gı­la­ma­dan, olup bi­te­ni red­det­me­den, ken­di­ni gün­de­lik ha­ya­tın­da hı­zı­na kap­tır­ma­dan bu­ra­da, bu anın için­de ol­mak­tır. Şimdi olup bi­ten­ler üze­rin­de dü­şün­mek değil ama şim­di­de ve bu­ra­da ol­mak­tır. Sabah uyan­dı­ğı­nız­da, size bir şey so­rul­du­ğun­da, ço­cuk­la­rı­nı­zın yü­zün­de­ki en ufak gü­lüm­se­me­yi fark et­ti­ği­niz­de ya da bi­riy­le küçük ya da büyük bir an­laş­maz­lık ya­şa­dı­ğı­nız­da eğer o anın için­dey­se­niz bu­ra­da­sı­nız de­mek­tir. Bu şe­kil­de ener­ji­ni­zi boşa har­ca­maz, olan bir şeyi ol­du­ğu sı­ra­da fark eder­si­niz. Bi­linç­le ve sev­giy­le ya­şa­nı­lan anın için­de bu­lun­ma hali hem ken­di­ni­ze karşı hem de ço­cuk­la­rı­nı­za karşı olan tu­tu­mu­mu­zun de­ğiş­me­si­ni sağ­lar. Bu de­ği­şik­lik ken­di­li­ğin­den ger­çek­le­şir. Öyle dav­ran­mak zo­run­da ol­du­ğu­nuz için değil içi­niz­den gel­di­ği için… Far­kın­da­lık, gü­ne­şi te­nin­de, tuzlu göz­yaş­la­rı­nı ya­nak­la­rın­da his­set­mek­tir. Kay­na­ğı neşe de olsa sı­kın­tı­da olsa be­de­ni­niz­de o far­kın­da­lı­ğı du­yum­sa­mak­tır. Bir şey yap­mak, hız­lı­ca tepki ver­mek ya da o ko­nu­da ne dü­şün­dü­ğü­nü söy­le­mek zo­run­da kal­ma­dan his­set­mek­tir. Far­kın­da­lık, için­de ya­şa­dı­ğı­mız her anın için­de sev­giy­le var ol­mak­tır. Peki far­kın­da­lık ço­cuk­lar­da ne işe yarar. Me­rak­lı olmak ço­cuk­la­rın do­ğa­sın­da var­dır. Öğ­ren­mek is­ter­ler. Ya­şa­dık­la­rı anın için­de kal­ma­la­rı ko­lay­dır. Dik­ka­ti­ni ver­me­yi bi­lir­ler, bu­nun­la bir­lik­te de ye­tiş­kin­ler gibi ger­gin, stres­li, yor­gun, dal­gın ve en­di­şe­li ola­bi­lir­ler. Çoğu çocuk çok fazla şey yap­tı­ğı halde hala ye­ter­li kabul edil­mez­ler. Ger­çek­ten ço­cuk­la­rı­nı ya­şa­ya­ma­mış şim­di­den bü­yü­müş­ler­dir. Sos­yal ola­rak, duy­gu­sal ola­rak, aile için­de, okul­da ka­fa­la­rı­nı ne­re­ye ve­re­cek­le­ri­ni bi­le­mez­ler. Bir de buna öğ­ren­mek ve ez­ber­le­mek zo­run­da ol­duk­la­rı onca şeyi ek­le­yin. ‘Baş­lat’ düğ­me­si, ça­lı­şı­yor evet… Peki ya ‘dur­dur’ düğ­me­si ne­re­de? Dik­kat­li ve bi­linç­li bir şe­kil­de anın için­de olma alış­tır­ma­la­rı­nı ya­par­ken ço­cuk­lar dur­ma­yı, ne­fe­si­nin far­kı­na var­ma­yı öğ­re­nir ve ih­ti­yaç­la­rı olan şeyin şim­di­ki za­man­da ol­du­ğu­nu his­se­der­ler. Böy­le­ce oto­ma­tik pi­lot­tan çıkar, iç­gü­dü­le­ri­ni idrak eder ve ha­yat­ta hoş ol­ma­yan şey­le­rin de ola­bi­le­ce­ği­ni kabul et­me­yi, yap­tık­la­rı her şeyi dik­kat­le e sevgi dolu yap­ma­yı öğ­re­nir­ler. Duy­gu­la­rı­nı bas­tır­mak ye­ri­ne hem kendi iç dün­ya­la­rı­nı hem de baş­ka­la­rı­nın­ki­ni an­la­ma­ya baş­lar­lar. Dik­ka­ti, sabrı, gü­ve­ni, ka­bul­len­me­yi öğ­re­nen ço­cuk­lar bü­yü­dük­le­rin­de bun­la­rı kendi ço­cuk­la­rı­na ge­çi­re­bi­lir. Ve böy­le­ce bi­linç­li bir dik­ka­ti kar­şı­lık­lı bir­bi­ri­ne verip ala­rak döngü oluş­tu­rur­lar. Ço­cuk­la­rı­mız dün­den ve ya­rın­dan ba­ğım­sız ola­rak kök­le­ri­ni şim­di­ki za­ma­na sa­lar­lar. Bü­yü­mek ve ken­di­le­ri olmak için geniş bir alanı olan genç bir ağaç gibi. Küçük yaşta

WhatsApp'ta Paylaş