OYUN…

Oyun, ço­cu­ğun işi ola­rak gö­rül­me­li­dir. Her yeni baş­la­tı­lan oyun, ço­cu­ğun et­ra­fı­nı keş­fet­me­si­ne ve ile­ri­de çok işine ya­ra­ya­cak olan bi­liş­sel ge­li­şi­mi­ne kat­kı­da bu­lu­nur. 12-15 ay ci­va­rın­da­ki ço­cuk­lar ha­ya­li oyun­lar oy­nar­lar. Tak­lit etme oyun­la­rı, önce bü­yük­le­ri bire bir tak­lit et­me­ye baş­lar. Ör­ne­ğin; kendi ken­di­ne bir bar­dak­tan su iç­me­ye ça­lı­şır. İki yaş ci­va­rın­da is, ayı­sı­na ar­dak­la su içir­me­ye baş­lar. Bazı nes­ne­le­ri başka nes­ne­le­rin ye­ri­ne ko­ya­rak oynar. 3 yaş ci­va­rın­da mer­hem­ler­den pasta kre­ma­sı yap­ma­yı, ça­mu­ru pasta ha­mu­ru ola­rak kul­lan­ma­yı akıl eder. Çok küçük yaş­tan iti­ba­ren ses­ler çı­ka­ra­rak oy­na­ma­yı se­ver­ler; bu dil ge­li­şim­le­ri ve ile­ti­şim için çok önem­li­dir. 3-6 yaş ci­va­rın­da gün­lük ak­ti­vi­te­le­ri kur­gu­sal bir bü­tün­lük içe­ri­sin­de tak­lit et­me­ye baş­lar­lar. Ör­ne­ğin; sü­per­mar­ket alış­ve­ri­şi­ne çıkan ye­tiş­kin­le­rin rol­le­ri­ni ala­rak oy­na­ma­ya baş­lar­lar. Ye­tiş­kin­ler ço­cuk­la­rın tak­lit etme oyun­la­rı­nı teş­vik ede­rek, ye­te­nek­le­ri­ni daha iyi kul­lan­ma­la­rı­na ve ge­li­şim­le­ri­ne kat­kı­da bu­lu­na­bi­lir­ler. Ço­cu­ğun merak et­me­si­ni teş­vik eden her çeşit oyun ve ak­ti­vi­te de­ğer­li­dir. Bun­lar ço­cu­ğun ya­ra­tı­cı­lı­ğı­nı art­tı­rır.

Gü­nü­müz­de ço­cuk­lar, artan re­ka­bet ve aşırı bek­len­ti­ler ne­de­niy­le fazla baskı al­tın­da­lar ve çok meş­gul­ler… Öyle ki, din­len­me­ye ve oyun oy­na­ma­ya za­man­la­rı ne­re­dey­se kal­mı­yor. Ço­cuk­luk ça­ğın­da­ki en önem­li şey­le­rin ba­şın­da gel­me­si ge­re­ken oyun oy­na­ma­nın ye­ri­ni, bir an önce bir şey­ler öğ­re­ne­bi­le­ce­ği yuva, çe­şit­li ak­ti­vi­te ders­le­ri ve yaz okul­la­rı alı­yor. Ev ödev­le­ri, çe­şit­li sı­nav­lar ve arada sı­kış­tı­rıl­mış ak­ti­vi­te­ler, ne­re­dey­se ye­ter­li din­len­me­ye ve uy­ku­ya vakit bı­rak­mı­yor. Oysa, fi­zik­sel ola­rak yor­gun olun­ca ço­cu­ğun en­di­şe dü­ze­yi artar. Yaz ay­la­rın­da bile tatil prog­ram­la­rı, kamp­lar ve yaz okul­la­rı ne­de­niy­le, ço­cuk­la­rın ken­di­le­ri­ne ayı­ra­cak boş va­kit­le­ri kal­mı­yor. Ai­le­le­rin faz­la­dan prog­ram yap­ma­dan, ço­cuk­la­ra ye­te­ri boş zaman bı­rak­ma­la­rı ge­re­kir. Aksi tak­dir­de ço­cu­ğun za­ma­nı bir ak­ti­vi­te­den di­ğe­ri­ne koş­tur­may­la yol­lar­da ge­çe­bi­li­yor. Ay­rı­ca, aşırı yoğun bir prog­ra­mın ço­cuk­la­rı daha iyi bir ge­le­ce­ğe ha­zır­la­dı­ğı da şüp­he­li­dir.

Den­ge­li ve anı ya­şa­ma­yı öğ­ren­miş olmak, ge­le­ce­ğe ha­zır­lan­mak için daha doğ­ru­dur. Çok hızlı ya­şa­yan ve her sa­ni­ye­le­ri dolu olan ebe­veyn­le­rin, biraz ya­vaş­la­ya­rak daha çok din­len­me ve ço­cuk­la be­ra­ber biraz oyun oy­na­ma­ya vakit ayır­ma­la­rı, ço­cuk­la­rıy­la daha sağ­lam iliş­ki kur­ma­la­rı­nı sağ­lar. Va­kit­siz­lik­ten ve ye­te­rin­ce din­le­ne­me­mek­ten yal­nız­ca ço­cuk­lar değil, ebe­veyn­ler­de şi­kâ­yet eder. Bu ak­ti­vi­te­le­ri ayar­la­mak ve ço­cu­ğu gö­tür­mek epey zaman alır. Bu du­rum­da bir­çok ak­ti­vi­te plan­la­ma ye­ri­ne, biraz da ço­cu­ğun kendi ken­di­ne oy­na­ya­bi­le­ce­ği ya da oya­la­na­bi­le­ce­ği boş za­man­la­rı ol­ma­lı­dır. Din­len­me za­man­la­rın­da soh­bet etmek, be­ra­ber yemek ha­zır­la­mak, bir ho­biy­le uğ­raş­mak da ye­te­rin­ce ka­li­te­li vakit ge­çir­me­ni­zi sağ­lar.

Ço­cuk­lar bü­yür­ken, en az ye­tiş­kin­ler kadar en­di­şe ve stres his­se­der­ler. Aşırı yoğun prog­ram­la­rı olan ço­cuk­lar da bu, daha fazla ola­bi­lir. Ço­cuk­la­rın kendi oluş­tur­duk­la­rı oyunu oy­na­ma­la­rı, psi­ko­lo­jik ya­pı­la­rı­nı ko­ru­ma­ya yar­dım eder. Ku­ral­la­rı be­lir­len­me­miş ser­best oyun, hem ço­cuk­la­rın stres­le başa çık­ma­la­rı­na yar­dım eder, hem de al­dık­la­rı keyif stre­sin za­rar­lı et­ki­le­ri­ni azal­tır. Oyun ge­ri­lim­le­rin­den kur­tul­ma­ya yar­dım eder. Ço­cuk­lar, sağ­lık­lı bir şe­kil­de dü­şün­ce­le­ri­ni da­ğı­ta­rak so­run­la­rı ke­na­ra koy­ma­yı öğ­re­nir­ler. Bu ye­tiş­kin­lik­te, ken­di­le­ri­ne bak­ma­yı ve üzül­dük­le­rin­de ken­di­le­ri­ni sağ­lık­lı yön­tem­ler­le ra­hat­lat­ma­la­rı­nın te­me­li­ni oluş­tu­rur. Kendi ken­di­ne güzel zaman ge­çir­me­yi, ken­di­ni sev­me­yi ve ra­hat­la­ma­yı öğ­re­nir­ler. Keş­fet­me ka­pa­si­te­si ve me­rak­lı ol­ma­sı, bü­yü­dü­ğün­de öğ­ren­mek­ten ve eği­tim­den keyif al­ma­sı­nı sağ­lar.

Oyun es­na­sın­da ço­cu­ğun öz­gü­ve­ni artar, ye­te­nek ve il­gi­le­ri­ni keş­fe­der. Oyun oy­nar­ken fi­zik­sel ve duy­gu­sal ola­rak güç­le­nir­ler. Ay­rı­ca hayal kurma gibi çe­şit­li be­ce­ri­ler edi­nir­ler.

WhatsApp'ta Paylaş