Zeki Ama Çalışmıyor…

“ZEKİ AMA ÇA­LIŞ­MI­YOR…”

Ço­cuk­lar okula baş­la­dık­la­rı dö­nem­de sü­re­ce adap­te ol­ma­da ve be­lir­li bir sis­te­me uy­ma­da zor­la­na­bi­lir­ler. Ay­rı­ca her bi­re­yin öğ­ren­me sü­reç­le­ri fark­lı­lık gös­te­re­bi­lir, ço­cuk­la­rın­da bir birey ol­du­ğu­nu unut­ma­mak ge­re­kir. Ama okur­ken harf at­la­ma, harf ek­le­me- çı­kar­ma varsa, haf­ta­nın gün­le­ri­ni – sa­at­le­ri­ni öğ­ren­me­de zor­luk çe­ki­yor­sa, oku­du­ğu­nu an­la­ma­da-an­lat­mak­ta zor­luk çe­ki­yor­sa, sa­ğı­nı so­lu­nu ka­rış­tı­rı­yor yer yön tarif et­mek­te zor­la­nı­yor­sa ak­lı­nız­da soru işa­ret­le­ri oluş­ma­lı ve küçük göz­lem­ler yap­ma­lı­sı­nız. Bu gibi du­rum­la­ra iler­le­yen sü­reç­ler­de der­sin ba­şı­na otur­mak­ta zor­lan­ma, tek ba­şı­na ödev yap­mak­ta zor­luk çekme, za­ma­nı yö­ne­te­me­me, baş­la­dı­ğı işi bi­ti­re­me­me, yeni ar­ka­daş­lar edin­mek is­te­me­me, grup ça­lış­ma­la­rın­dan ka­çın­ma gibi dav­ra­nış­lar ek­le­ne­bi­lir. Ge­nel­de ai­le­ler­den duy­du­ğu­muz kla­sik­leş­miş cüm­le­ler var­dır; “is­te­se yapar, is­te­mi­yor ki!”, “zeki ama ça­lış­mı­yor, ça­lış­sa yapar!”, “il­gi­si­ni çeken şey­ler­de gayet ba­şa­rı­lı, ama iş kitap oku­ma­ya, ders ça­lış­ma­ya ge­lin­ce bir­bi­ri­miz­le sa­va­şı­yo­ruz.”, “Ken­di­ni ver­mi­yor, ken­di­ni ve­re­rek ça­lış­sa çok ba­şa­rı­lı ola­cak da işte…”, “Ya bu ço­cuk­ta bir şey var ama çö­ze­mi­yo­rum”. Bu gibi du­rum­la­ra fark­lı açı­lar­dan bak­mak hem ai­le­nin du­ru­mu an­la­ma­sı­na hem de ço­cu­ğun ken­di­ni an­la­şı­lır his­set­me­si­ne yar­dım­cı ola­bi­lir. Ken­di­miz­den pay bi­çe­lim hafta sonu bir et­kin­lik var ve bu et­kin­lik vo­ley­bol oy­na­mak üze­ri­ne aaa o da ne siz vo­ley­bol oy­na­mak­ta iyi ol­du­ğu­nu­zu dü­şün­mü­yor­su­nuz, git­mek ister miy­di­niz? Bir ar­ka­daş gru­bu­nuz var zor­lan­dı­ğı­nız bir ko­nu­da size sü­rek­li “sen ya­par­sın ya sen ze­ki­sin, neler yap­mı­yor­sun bunu mu ya­pa­ma­ya­cak­sın” di­ye­rek size gaz ve­ri­yor­lar ama siz o işe bir türlü baş­la­ya­mı­yor­su­nuz; et­ra­fı­nız­da­ki­le­re tav­rı­nız, kendi içi­niz­de­ki duygu-dü­şün­ce­le­ri­niz ne olur?

Bu gibi du­rum­lar­la kar­şı­laş­tı­ğı­mız­da uzman ola­rak ak­lı­mı­za gelen ilk soru acaba bi­liş­sel alan­la­rın­da tu­tar­sız­lık ya da per­for­mans kay­bın­dan kay­nak­lı, per­for­man­sı­nı gös­ter­mek­te zor­la­nı­yor mu? Bah­set­ti­ği­miz bu prob­lem­le­ri ya­şı­yor­sa­nız kaç saat ça­lı­şır­sa­nız, kimle ça­lı­şır­sa­nız ça­lı­şın aka­de­mik be­ce­ri ça­lı­şa­rak yol ala­ma­ya­bi­lir­si­niz. Ön­ce­lik­le aka­de­mik be­ce­ri­le­ri doğ­ru­dan et­ki­le­yen bi­liş­sel alan­la­rı­nın bek­le­nen per­for­man­sı ser­gi­le­me­si ge­re­kir. Öğ­ren­me­nin tam an­la­mıy­la ger­çek­leş­me­si için bi­liş­sel alan­la­rı­nın (plan­la­ma, dik­kat, ar­dı­şık, eş za­man­lı­lık) yaş per­for­man­sın­da ve bir­bi­ri ile tu­tar­lı per­for­mans gös­ter­me­si ge­re­kir. Bi­liş­sel alan­la­rın­da des­tek ih­ti­ya­cı olan ço­cuk­la­rın okul ders­le­ri­ne daha fazla ça­lış­ma­sı değil okul ders­le­ri­ne ça­lış­ma­nın ya­nın­da des­tek ih­ti­yaç­la­rı olan alan­la­ra yö­ne­lik mü­da­ha­le­de ça­lış­ma­la­rı yap­ma­la­rı önem­li­dir. Kar­şı­laş­tı­ğı­mız bu gibi du­rum­lar­da -bah­set­ti­ği­miz her zor­lu­ğun ya­şan­ma­sı­na gerek yok­tur- bi­liş­sel sis­te­min ta­ran­ma­sı ai­le­ler­den öykü alı­na­rak yo­rum­lan­dı­ğın­da; eğit­sel, nö­ro­lo­jik ve psi­ko­lo­jik ta­nı­la­rın ko­nul­ma­sı nok­ta­sın­da biz uz­man­la­ra ve ai­le­le­re ço­cuk­la­rın bu dav­ra­nış­la­rı neden yap­tı­ğı­nı ya da neden ya­pa­ma­dı­ğı­nı or­ta­ya koy­ma­da güçlü ve­ri­ler sağ­lar. Bu de­ğer­len­dir­me­nin ya­pıl­ma­sın­da­ki amaç ya­şa­nı­lan so­ru­nun al­tın­da yatan se­bep­le­ri bulup mü­da­ha­le ede­rek ço­cu­ğun kendi per­for­man­sı­nı or­ta­ya koy­ma­sı­nı sağ­la­mak­tır. Aynı za­man­da ço­cuk­la­rın öğ­ren­me­ye iliş­kin bi­liş­sel be­ce­ri­le­ri­ni or­ta­ya ko­yar­ken güçlü yan­la­rı­nı, zayıf yön­le­ri­ni ge­liş­tir­me­ye ih­ti­yaç duy­du­ğu alan­la­rın be­lir­len­me­sin­de önem­li bir de­ğer­len­dir­me ara­cı­dır. Unut­ma­ya­lım bir çocuk ya­pa­ma­dı­ğı, o alan­da zor­lan­dı­ğı için is­te­me­ye­bi­lir ve ebe­veyn ya da öğ­re­ti­ci kişi bu ko­nu­da neden yap­ma­dı­ğı-ya­pa­ma­dı­ğı­nı an­lam­lan­dı­ra­ma­dık­ça ço­cu­ğa uy­gu­la­nan baskı kaygı veya trav­ma­ya neden ola­bi­lir. Bu gibi du­rum­lar­da aka­de­mik ve sos­yal ha­yat­ta ço­cu­ğun kendi tam per­for­man­sı­nı or­ta­ya ko­ya­bil­me­si için bi­liş­sel sis­te­min de­ğer­len­di­ril­me­si ve so­nu­cun­da hangi alan­da prob­lem ya­şı­yor­sa o alana yö­ne­lik bi­liş­sel mü­da­ha­le uy­gu­lan­ma­sı hem sizin hem de ço­cu­ğun hayat ka­li­te­si­ni art­tı­ra­cak­tır.

Psi­ko­lo­jik Da­nış­man

Büşra Nur Küçük




WhatsApp'ta Paylaş