“YENİ BİR HAYAT”

Bir za­man­lar am­bar­da ahşap bir ku­tu­da ya­şa­yan irili ufak­lı bir­çok çiçek to­hu­mu var­mış. To­hum­lar uzun za­man­dır bu­ra­day­mış. Ön­ce­den bir­lik­te gü­zel­ce ya­şar­ken, son­ra­sın­da yer kav­ga­sı baş­la­mış. Ba­zı­sı ‘En güzel benim’ diye en üste çık­ma­ya ça­lış­mış. Bazı to­hum­lar ise kara ve küçük ol­du­ğu için kö­şe­ye itil­miş. Kav­ga­lar sı­ra­sın­da minik to­hum­lar altta kalıp ezil­miş. Pek de umur­sa­yan ol­ma­mış açık­ça­sı.

Bir gün am­ba­rın ka­pı­sı açıl­mış. İçeri yaşlı çift­çi gir­miş. To­hum­lar çift­çi­den kork­muş­lar. Çift­çi­nin on­la­rı gö­me­ce­ği­ne ina­nı­yor­lar da­ha­sı bi­li­yor­lar­mış. Çift­çi on­la­rı ke­se­si­ne ko­yar­ken ya­şa­dık­la­rı sar­sın­tı akıl­la­rı­nı ba­şın­dan almış. Hepsi bir di­ğe­rin­den yar­dım is­te­miş ama her­kes kendi der­din­dey­miş. Yar­dım ede­cek hal­le­ri yok­muş. Bu korku anın­da bir­bir­le­ri­ne ba­kar­ken as­lın­da bir­bir­le­rin­den pek de farkı ol­ma­yan küçük bir tohum ol­duk­la­rı­nı gör­müş­ler. Am­bar­da ne kadar ge­rek­siz çe­kiş­me­nin içine gir­dik­le­ri­ni fark et­miş­ler.

Çift­çi tar­la­ya doğru yü­rür­ken to­hum­lar son­la­rı­nın gel­di­ği­ne ina­nı­yor­muş artık. Çift­çi elini ke­se­si­ne atmış, to­hum­la­rı tek tek ala­rak kaz­dı­ğı çu­ku­ra koyup üs­tü­nü ört­müş. Ba­zı­la­rı ‘Yar­dım edi­i­inn!’ diye çığ­lık atsa da bu dar yerde tek ba­şı­nay­mış­lar. On­la­rı du­ya­cak kimse yok­muş. Çift­çi sı­ray­la tüm to­hum­la­rı top­ra­ğa ekmiş. Eski bir­lik­te­lik gün­le­ri ge­ri­de ka­lır­ken to­hum­lar kendi küçük top­rak­la­rın­da sı­kı­şıp kal­mış­lar. Bu dar yerde önce sı­kıl­mış­lar, sonra bu­nal­mış­lar ve sonra da çat­la­ma­ya baş­la­mış­lar.

To­hum­lar artık öl­me­ye baş­la­dık­la­rı­nı dü­şü­nü­yor­muş. Sa­de­ce bir­kaç tohum bir nebze ra­hat­mış çünkü çü­rü­me­nin ve ka­ran­lı­ğın ar­dın­dan güzel bir çi­çe­ğin do­ğa­ca­ğı­nı duy­muş­lar. Ve­la­kin küçük nokta kadar bir şeyin nasıl çi­çe­ğe dö­nü­şe­ce­ği­ne akıl sır er­di­re­mi­yor­lar­mış.

Der­ken kış geç­miş, bahar gel­miş. Top­ra­ğın al­tın­da çat­la­yan to­hum­lar göz­le­ri­ni ye­ni­den aç­tık­la­rın­da ha­ri­ka çi­çek­le­re dö­nüş­tük­le­ri­ni gör­müş­ler. Hepsi şaş­kın­lık­la bir­bi­ri­ne bak­mış. Der­ken şef­kat­li çift­çi çi­çek­le­rin ya­nı­na gel­miş, on­la­rı su­lar­ken ‘Güzel çi­çek­le­rim. Sizi top­ra­ğın al­tı­na koy­dum tek ba­şı­nı­za, yal­nız kal­dı­nız ve kork­tu­nuz. Ama artık de­ğiş­me­nin ve dö­nüş­me­nin za­ma­nı gel­miş­ti. Yeni ha­ya­tı­nı­za hoş gel­di­niz.” demiş.

Çi­çek­ler bir tohum am­ba­rı­na bak­mış­lar bir de şimdi bu­lun­duk­la­rı çiçek tar­la­sı­na…

https://me­ta­fo­ri­koy­ku­ler.com/yeni-bir-hayat/ ad­re­sin­den alın­mış­tır.

WhatsApp'ta Paylaş